Auteur Tessa Wiegerinck

Column – Dansje! Doe een dansje!

Op dit moment zijn mijn bewegingen zo beperkt. In huis. Geen mensen. Niet op weg ergens naartoe. Geen nieuwe indrukken.
ALLES HETZELFDE. En dat moet ik niet.

Column – Ik mis genoeg hebben van mensen in levende lijve

Ik mis genoeg hebben van mensen in levende lijve.

Column – High van de beste drugs ooit

Ik mis de high van de beste drugs ooit. Onverslaanbaar voel ik me: alles lukt; ik ga als een dolle. Uren doorgaan terwijl ik vergeet te eten, drinken of toiletteren. Wanneer ik probeer te bewegen merk ik dat ik al uren in dezelfde houding zat en bepaalde ledematen het niet meer doen.

Column – Ik zie dat ‘ie naar me kijkt

De koffie heb ik nog niet weten te bereiken maar hij loopt al achter me aan. Sommige dagen doe ik een poging het te negeren. Maar ik weet het goed, negeren heeft geen zin.

Werk thuis, tenzij het echt niet anders kan

Helaas zal ook flexwerken de aankomende tijd dus opnieuw plaats vinden op onze thuiswerkplekken.
De flexplek-reviews die klaar staan voor publicatie blijven daarom nog even in isolatie.

Column – Discomfort van flexwerken

Over 3,5 uur gaat de wekker dus slapen heeft de voorkeur maar mijn hoofd raast.
Veel vaker schreef ik er al over. Dat mijn eigen ritme geen negen tot vijf is.
Dus terwijl ik schrijf negeer ik het stemmetje dat zegt dat het verstandig is om te gaan slapen. Effectief en plezier is altijd beter dan verstandig.

Column – De simpele waarheid

COLUMN – Het is mistig, op het natte wegdek schitteren de oranje knipperende verkeerslichten. Het is doodstil en het geknisper van het zand onder mijn voeten maakt dat het voelt alsof ik in een spannende film zit.

Column – Niet vechten

COLUMN – Vol vertrouwen was ik toen een vriend in ItaliĆ« me op het hart drukte vast voorbereidingen te treffen voor thuisisolatie. Maak lijstjes met wat je kunt en wilt doen Tessa. Het fucked met je hoofd. Geloof me. Je gaat ze nodig hebben.

Column – Ik zag vooral mijzelf

Ik gniffelde om de mensen die in stromen richting de kantoren gingen. Ik zag ongelukkige gezichten. Hangende schouders. Mensen die zich richting weer een dag kantoor sleepten.
Ik zag vooral mijzelf.

Column – Hup, we gaan op tour in Twente

We rijden in Europa, geen idee waar maar het is een land met goed wegdek. Iedereen is in rust, we doen allemaal ons eigen ding maar toch zijn we samen.

© 2021 FlexTukkers — Ondersteund door WordPress

Thema door Anders NorenOmhoog ↑